هرمزگان هشتمین استان بیابانی ایران،چرا؟

کاظم گلخنی

وقتی طبیعت دوستان از لزوم برخورد قاطع تر و مانع شدن از قطع درختان وخروج آن از هرمزگان هشدارمی دهند، معمولا جواب های منابع طبیعی استان دلسرد کننده و به بهانه اینکه این اقدام در جهت اشتغالزایی و جلوگیری از رشد بی رویه درختان کرت دریایی(سمر) است،روبرو می شوی! اما سوال اینجاست که برای رفع بحران فرسایش خاک، بخصوص درشرق استان و شهرستان جاسک که دچار بحران بیابان زایی است، چه اقدامات موثری انجام شده است. حضور درخت در تثبیت خاک یک اصل پذیرفته شده در نزد همه کارشناسان منابع طبیعی،فعالان محیط زیست و کشاورزی است.
ازهمین رو فعالان محیط زیست معتقدند روش مالچ پاشی نه تنها جوابگوی تثبیت خاک مانند ریشه درختان نیست، بلکه باعث وارد نمودن هرچه بیشترضرر به منابع خاک و محیط زیست می شود.
در همین پیوند چندی قبل موسوی مدیرکل منابع طبیعی استان بیان داشت: به طور کل مساحت اراضی بیابانی استان 5/1 ميليون هكتار، مساحت مناطق تحت تاثیر فرسایش بادی 612 هزار هکتار و تعداد کانونهای بحران دراستان 28 کانون با مساحت 318 هزار هکتار می باشد.
وی در ادامه این مطلب افزود که بیشترین تعداد و سطح کانون بحران، در شهرستان جاسک واقع شده است.
با وجود بحران بیابان زایی، همچنان صدور مجوزقطع وخروج چوب درختان قطع شده توسط افراد، غیر قانونی و قسمتی هم قانونی، در شرق استان برای تهیه ذغال مشهود و سئوال جدی در اذهان افکار عمومی بوجود آورده است. حالا باید پرسید اگر جاسک در بحران افزایش بیابان و شن های روان قرار دارد، چرا مجوز بریدن درختان بی زبانی که بی مزد و منت نگهبانی از خاکها ی این سامان را می دهند، می دهید؟
پاسخ مسئولان منابع طبیعی استان که قبلاً ندای هرمزگان با آنها گفتگو کرده، تعجب آور است:
«در جهت تولید اشتغال مجوز کاشت و برداشت چوب عمدتا به جنوب کشور با توجه به ظرفیت رشد سریع درخت کرت در یایی داده می‌ شود».
«جدا از فرایند مجوز و اشتغال با افرادی که مبادرت به بریدن درختان اراضی دولتی و ملی می کنند، برخورد لازم و قانونی توسط یگان حفاظت اداره منابع طبیعی و پلیس انجام می شود » که تاکنون موفقیت آن زیر سئوال است.
«اداره کل منابع طبیعی وظیفه حراست از اراضی ملی را به عهده دارد و علاوه بر مجوز کاشت، برداشت و فروش درخت که در جهت اشتغال صورت گرفته، بریدن درخت در باغات و اراضی خصوصی نیز انجام می گیرد و این اقدامات تحت نظارت منابع طبیعی قرار ندارد و معمولا تصاویر حمل چوب مربوط به افرادی است که با مجوز اقدام به بریدن و حمل درخت کرت پاکستانی(سمر) می کنند.»
بهرحال وقتی درمسیر بندر- تهران هستی، قطار کامیون هایی از چوب درختانی که حافظ آب و خاک استانند می بینی که جزغارت منابع طبیعی هرمزگان نام دیگر برآن نمی شود نهاد، دل هر طبیعت دوستی را بدرد می آورد، درد ناکتر اینکه این خصومت با طبیعت استان نیز با مهر تایید مسئولان ذیربط هرمزگانی انجام می گیرد.