مهدی میرآبی
صاحبان ماشینآلات سنگین راهسازی و کشاورزی که بهسان بسیاری از اصناف دیگر، نظیر نانواییها باید برای تهیه سهمیه سوخت هر ماه پروسهای طولانی از کاغذ بازی را طی نمایند. اینبار گویا برای دریافت سهمیهشان با مانعی جدی روبرو شدهاند.
این مانع، مصوبه ایست که از سوی اداره صنعت، معدن و تجارت استان به عنوان «دستورالعمل پیشگیری و مبارزه با قاچاق سوخت» به آنها ابلاغ شده. مصوبهای که گویا بدون نمایندگانی از آنها و چند ارگان دیگر به تصویب رسیده است.
مطابق این مصوبه از صاحبان ماشینآلات خواسته شده برای دریافت سهمیه سوختشان باید ماشینآلات خود را بیمه نمایند. و ترجیحاً از بیمه ایران که دفتری در اداره کل صمت دارد اقدام کنند.
گرچه این دستورالعمل نظر سایر ارگانها را هم خواستار شده و فرصتی سه ماهه به مشاغلین داده است اما گویا ضربالاجلی یک ماهه به صاحبان ماشینآلات داده شده که هرچه زودتر فرآیند بیمه وسیلهشان را تکمیل و به این درخواست تمکین کنند.
متأسفانه از مضمون و محوریت بخشنامه معلوم است که با عجله و بدون کارشناسی و به منزله رسیدن به اهدافی خاص تهیه شده که دارای چند ایراد و اشکال اساسی است.
اول این که از کی تا حالا «بیمه شدن ماشینآلات» مانعی برای «قاچاق سهمیه سوخت» ایجاد کرده است؟! بهفرض که اینها بیمه شدند. آیا اگر بخواهند نمیتوانند سهمیهشان را در بازار آزاد بفروشند؟! راه جلوگیری از قاچاق سوخت «با بیمه شدن ماشینآلات» سد نمیشود. به نظر می رسد پشت چنین ادلهی مضحک و خندهداری «انگیزه» دیگری وجود دارد.
ماشینآلات راهسازی و کشاورزی هر ماه به صورت روتین برای تهیه سوخت ثبتنام میکنند و برگه آنها را دهیاری روستا مهر میکند. مهر دهیاری هم به منزلهی فعال بودن ماشینآلات است.
دوم. پلیس راهنمایی و رانندگی به خوبی میداند که به دلیل فراهم نبودن زیرساختهای صدور گواهینامه ماشینآلات راهسازی و کشاورزی، بالغ بر نود درصد رانندگان این نوع ماشینآلات فاقد گواهینامه هستند. بنابراین تا خود مقصر و خسارتی ایجاد نکنند جریمه و توقیفی در کار نیست. از الزامات بیمه هم داشتن گواهینامه است. خب صاحبی که گواهی ندارد چطور وسیلهاش را بیمه کند؟
سوم. طبق برآورد حدود ۳ هزار ماشینآلات راهسازی و کشاورزی در استان وجود دارد که عمر بسیاری از آنها بالای ۳۰ سال است. بهفرض که بخش اندکی از صاحبان این ماشینآلات هم گواهینامه داشته باشند. وقتی عمر وسیلهشان بالای سی سال باشد. به دلیل سن بالا بیمه تأمین خسارت نمیکند.
چهارم. گرچه در بخشنامه از صاحبان ماشینآلات خواسته شده «ترجیحاً» از شعبه بیمه ایران اقدام نمایند اما گویا بصورت شفاهی و تلفنی از صاحبان ماشینآلات خواسته شده که «ضرورتاً» از شعبه بیمه ایرانی که در خود اداره صمت دفتری دارد اقدام نمایند. چه ترجیحاً باشد چه ضرورتاً جایز نیست و بنظر میرسد بین شعبه بیمه و اداره صمت بده بستانی وجود دارد و منفعت عدهای را تأمین میکند که از اساس بحث بیمه ماشینآلات را مطرح کردهاند.
