رفتنِ مردی که همیشه همراه بود

ساحل عطایی دریایی

برای من، آشنایی با محمد قاراگزلیان فقط به سال‌های کاری برنمی‌گشت. حتی در کودکی، زمانی که همراه پدرم به روزنامه می‌آمدم، چهره‌اش برایم آشنا بود؛ از قدیمی‌ها و ستون‌های ثابت تحریریه.
از سال ۱۳۸۷ که رسماً وارد روزنامه شدم، این آشنایی رنگ رفاقت گرفت. همیشه با دلسوزی نصیحت می‌کرد، تجربه‌هایش را بی‌دریغ منتقل می‌کرد و با وجود سال‌ها سابقه، هنوز با اشتیاق یاد می‌گرفت. برای صفحه ورزش از من نظر می‌خواست؛ با هم برایش ایمیل ساختیم، ایتا نصب کردیم و خبرهای ورزشی استان را با وسواس و علاقه می‌فرستاد. صفحه‌اش همیشه زنده بود، پر از خبر و پیگیری و البته سراسر انرژی مثبت.
از دوران کرونا به بعد، ارتباط ‌مان بیش تر تلفنی شد. سن و سال و سختیِ بالا رفتن از پله‌ها، او را از حضور فیزیکی دور کرده بود، اما دلش همچنان با تحریریه بود. من صفحه‌اش را طراحی می‌کردم و او با همان صدای آشنا، پیگیر خبرها و جزئیات می‌شد.
محمد قره‌گزلو، مربی سابق کشتی، متولد ۴ اردیبهشت ۱۳۳۱، که در شناسنامه «محمد قاراگزلیان» ثبت شده بود، اما خودش همیشه می‌گفت محمد قره‌گزلوست؛ و برای ما، همیشه «سرهنگ» بود؛ سرهنگی خوش قلب و مهربان و بی شیله پیله و صادق.
یادش، اخلاقش، و مرام مرادنه اش در خاطر ما تا ابد زنده و ماندگار خواهد بود.
روحش شاد و قرین آرامش ابدی باشد ؛ آمین.